Paradijselijk

Groots en meeslepend! Avontuur, Passie, Spanning en Sensatie. Onder de maan dansen aan dek, zon op je huid, zout op je lippen, wind door je haar!!!

Zó zou het zijn. Aaaaahhh, wat is het toch prachtig!!! Om te dromen en te fantaseren. Thuis, vanaf de bank….

Maar fuck, ondertussen, in het echte leven, komt het schuim uit de bilnaad, als je in de kombuis, bij 40 graden Celsius onderdeks, in onderbroek met hoofdlamp op, twee nét te brede ovenschalen moussaka- in elkaar geworsteld van exorbitant dure aubergines – probeert de oven in te semineren, alsof je een drieling terugstopt in een Ethiopische hardloopster. Of je nou gelooft dat iets in je oven past, of niet, je hebt altijd gelijk…

Crematoriumluchten stijgen op als de kaas langzaam uit de gekantelde schalen in het gaspijpje van de oven blubbert. Misschien maar beter ook. De melk voor de Bechamèlsaus was zelfs niet meer uit het pak te knijpen. Een bloedige strooptocht door de kastjes leverde nog een pak kaasfondue uit Holland op. Jaartje over de datum, maar vol eerlijke, duurzame conserveringsmiddelen. Moet kunnen!

We zijn in de golf van Patras, op weg van West naar Oost Griekenland. Na een ruim jaar onderweg geweest te zijn met een duidelijk, zich van dag tot dag openbarend doel, namelijk van A naar B, lekker simpel, blijkt het ‘vakantiezeilen’ onthutsend ingewikkeld te zijn. Overal wemelt het van roedels amechtig lelijke yoghurtbakjes, die blind achter het vlaggetje van het moederschip van de hele zure klets, aan zeilen. Als je gek bent, dan zou je elke dag dus steeds vroeger het doorleefde lijf uit je nest jagen om vervolgens in hoog tempo rechtstreeks naar het volgende paradijs te jakkeren, om daar schreeuwend en schuimbekkend een plekje te bevechten. Zeezigeunerziel in de bankschroef…

Langzaamaan raken we gewend om bij aankomst toegeschreeuwd te worden door aan dek geposteerde, oververhitte, speekselsproeiende Duitsers. Toegegeven, het zijn niet altijd Duitsers. Maar bij wie is het meevibreren van onderkin, bierbuik en micropenis bij het schreeuwen van “BOEGSCHROEF, BOEGSCHROEF” nou markanter???

Eerst maar belangrijke zaken. Dus we trekken een lekker aanmeerbiertje open onder het mom: Zonder Smering, Gaat Alles Naar De Tering!

In de Golf van Patras staat altijd Westenwind. Vastberaden stevenen we daarom af op de financiële nekslag van het Kanaal van Corinthië, in plaats van de idyllische route Zuidom de Peloponnesos te kiezen. Oostenwind is hier namelijk net zo exceptioneel als rondzeilen zonder technisch mankement, wat zeg ik, misschien wel exceptioneler dan blikseminslag zónder dat je windmeter de kerriebak in kan. Misschien, echt zélfs misschien wel zeldzamer dan een Duitser met de combinatie kleine mond/grote piemel. Dus motoren wij dag na dag tegen de Oostenwind in door de Golf richting Kanaal, zucht.

Maar dan…! Een dagafstand voor het Kanaal lijkt ons geluk te keren: de wind draait; onze lichaamssappen beginnen weer te stromen; het bloed wordt weer vloeibaar. We roegen de zeilen omhoog en gaan er als een jekko vandoor. Wat wil een mens nog meer?

Hmm, nou misschien een sterkere bimini. Met het geluid van een ontwortelende verstandskies, scheurt het doek van onze zelfgeïmproviseerde zeilbestendige zonnetent, volledig aan gort. In een armzalige poging om de aan flarden gejaste boel bij elkaar te houden, hangen we als een trots bananen aan de rvs pijpen terwijl de valwind over dek kneitert.

Zeilen is FANTASTISCH!