Los

Na de derde keer proberen lukt het Met een flinke aanloop dan toch: we krijgen de winkelwagen door de heg geroegd. Ramkraakje? Nee. Dit hoort bij het foerageren van de Aloeita. Zij ligt om budgettechnische redenen (geen budget) illegaal in het kanaal door Walcheren aan de binnenvaartsteiger bij de sportschool. We hadden hier namelijk een sociaal geprijsde bootcamp activiteit van willen maken maar ik weet niet of de augurkjes achter glas lekker gaan met opgezwollen testosteronbundels.

Ónze workout begon ’s ochtends vroeg al tussen roggebrood en havermout in de Aldi. We hebben geen idee waar ons op handen zijnde zeilavontuur ons brengen zal en wanneer dus daar willen we de inkoop naadloos op aan laten sluiten. Na een stief uurtje verlaten we tevreden met drie afgeladen karretjes, vol noodzakelijkheden als een opblaasflamingo, condooms en familieverpakkingen wijn, de winkel om de boodschappen vervolgens met karretjes en al in Hans z’n busje te laden. We hebben haast om de draagtijd van de sluis te halen. Wonderbaarlijk is dat toch, dat in het traject op weg naar vrijheid en tijdloosheid men zichzelf met haast en tijdschema’s masocheert.

Afijn, karretjes door de heg, wat als bijgaand voordeel heeft dat door de impact van de heg, al een deel van de boodschappen in de kuip gelanceerd wordt. Daar vormt zich een soort van Atlantic Wall van proviand. Eerst weten we nog vast te houden aan een militaristische regime van opbergen, maar allengs wordt dit door voortschrijdend inzicht uhhh… voorbij geschreden, waarna het systeem uiteindelijk uitmondt in een systeem van geen systeem.

De kinderen komen aangefietst om gedag te zeggen. De ‘Ik Vertrek-achtige’ constellatie met spandoeken, tranentrekkers en zelfgedichte poëzie waarvan zelfs de meest doorgewinterde amateur de spastische darm uit de anus zakt, hebben wij maar achterwege gelaten. Wie weet zijn we morgen alweer terug; mislukken mag.

Omdat het nu wel héél kort dag wordt zetten we de fietsen van Pippi en Wiep maar aan dek zodat we innig afscheid kunnen nemen voor onbepaalde tijd terwijl we uitpuffen naar de sluis. De motor start moeiteloos, alles en iedereen is aan boord, het is elf graden dus uitmúntend voor een Hollandse zomerdag; wat kan óns nog gebeuren? Sluis gestremd… Uren later zitten we nog steeds met een kommetje koffie aan dek te genieten van het weergaloze uitzicht op de blinde sluiswand. Er komt beweging in de sluis. Gauw gooien we de fietsen op de kade, knuffelen nog eens innig en daar gáán we!

Mijmerend over palmbomen en zonovergoten zeeën steken we het verkeersscheidingsstelsel op de Westerschelde over. Wat is het toch hééérlijk om híj te zijn, met de wind door je haar, de schepen om je heen, de.. KUT!! Hoge Temperatuur Alarm

Motor af. Anker erin.

De telefoon gaat: ” Mam, wat ben je aan het doen?” Ik kan Pip en Wiep nog zien staan zwaaien en lachen op de Groene Boulevard. Dag 1 van de wereldreis zit erop. Breskens nét niet gehaald