Droog

Na het afbreken van een blad van een windgenerator door een zwabberende kraanlijn (mentale notitie: oplossing voor bedenken) is de beslissing onafwendbaar: we moeten droog…

• 

Ik hou niet zo van droog. Associaties met de Sahel, exceem-achtige ( of is het eczeem?) schilfertjes en jeuk, Hollandse lunchpakketjes, knisperende schaamlippen, lege glazen en gespleten okselhaarpunten overvallen me. Maar na drie en een half jaar pret hebben de acculader, zonnepanelen, het stelsysteem van de v-snaar van de dynamo en nu dus ook de windgenerator het af laten weten dus onze gehele energievoorziening hangt op een slappe v-snaar. Verder zijn er nog wel wat klusjes. Nadat we voor vertrek uit Nederland met een ploeg gematigd vrijwillige kinderen, scoutingvrienden van kinderen, vrienden, familie en argeloze voorbijgangers máándenlang bloedeloos geploeterd hebben om het schip kaal te halen tot op de plamuur om het vervolgens in een fancy, faillissement-benaderd tweecomponenten verfsysteem te zetten om 15 jaar lang ongegarandeerd geconserveerd te zijn, bleek de oude plamuur één component te zijn waardoor er op het bovenwaterschip steeds meer blazen ontstaan. Op zich geen ramp; als ze niet open gaan is het net als herpes: technisch houdbaar, maar esthetisch een drama. Pijnlijk, pijnlijk.

• 

Ok, als je de toilet wilt doortrekken is het een gevecht met elke drol want de pomp levert nog maar een pisstraaltje; de dieptemeter geeft al sinds Ibiza 42 m. onder de kiel aan en er is ergens een onvindbaar lekje in het hydraulisch stuursysteem. Toch vraag ik me af, al opstomend naar Chios ( zeilboot= geen wind), of het de juiste beslissing is. Het is pas Augustus en juist na de zomer is het zo heerlijk zwerven…. De geur van stoom verbreekt wreed alle mijmeringen. Kokende motor. Kut. Zeil omhoog en richting uhhh, nergens. We cirkelen bloedeloos rond terwijl de motor afkoelt. Jan gaat straks met gevaar voor eigen leven de koelvloeistofdop van de motor open draaien. Dat is eerlijk want hij is de oudste. Het is een beetje een déja-vu. In gedachten zeilen we weer de haven van Alderney binnen. Toen met een kapotte thermostaatklep. Denkend aan het vochtige eiland Alderney wordt de herinnering wel heel levendig als er iets tussen m’n tenen druipt. Ela malakka: een verse hydrauliekspuiter! Wat een mazzel, het lek is boven water, letterlijk en figuurlijk.

• 

Op de laatste ampère en de laatste druppel hydraulieklekkage arriveren we in de baai van Tholos bij de werf waar Belgische Jan de touwtjes aanpakt. Het aanmeerbiertje sist erin en ook de verhalen van de wereldomzwervingen van Belgische Jan met zijn geliefde zeilschip. Op zoek naar nog een lief van vleesch en bloedt belande hij in Papoea Nieuw Guinea waar hij in opdracht van een Belgsche universiteit dieren moest vangen. Ik zwijmel weg. Zie je het voor je, de stoere Jan met zijn arm rond zo’n donkerharige, wulpse schone met bloemen in ’t haar, omringd door exotische dieren met fluwelen ogen. Niets van dat alles! Zijn lief blijkt een struise Belg, opgedaan terwijl Jan gewapend met vangnet duizenden kikkers en padden vangt, kookt en ingeblikt naar België stuurt. Weer een droom aan flarden.

• 

De volgende ochtend gaan we droog; het bootleven stolt. Af en toe donderen we om aan boord vanwege het niet bewegen. Landziek. Maar het werfleven kent ook zijn avonturen. In het douche/toilethokje, model Auschwitz, is de rioolpijp gebroken. Het doortrekken van de toilet bewerkstelligt een poeperuptie uit het doucheputje. Even timen dus met de gecombineerde stampwas, afwas en lijfwas. Hoe energielabel is dat trouwens! ‘ s Nachts is het interessant om bij de eerste plasaandrang (ouzo) uit bed te springen, kleren of ééndergelijke bedeksels te vinden, daarde de ingang van te vinden, uit de kajuit klimmen, de ladder nemen en naar het schijtstation te joggen. Ik geef het al gauw op. Naakt, in de halogeenspot van de werkplaats, wring ik mijn billen tussen de reling en plas klaterend overboord. Prachtig, zo onder de sterren! Poolster, kleine beer en dan de lijn volgen – omlaag – naar de big dipper – van de buurman- die over de reling hangt. Afgeleid spriets ik over m’n voeten. Ik hou het niet droog vannacht.