Als het land wegvaart, en je opgaat in het blauw, vallen alle conventies weg. Alles is goed, niets is erg belangrijk…
In Nederland aan de telefoon meldt zich een enthousiaste opstappert, een gezellige, vrolijke vent. Hij heeft er zin in! Alle lichten staan op groen. Dezelfde periode zal er ook een bijzondere mooie Amsterdamse studente aan boord zijn. Op de valreep komt haar huisgenootje ook mee. Hoe meer zielen, hoe meer zaligheid. Leuk, leuk, leuk! Heerlijk al die verschillende persoonlijkheden, karakters, ideeën en interesses. Fred bijvoorbeeld loopt graag bloot. Dat heeft hij specifiek benoemd. Ik heb er verder niet over nagedacht, geen probleem, broek aan/broek uit; het zal mij wórst wezen!
Eenmaal aan boord vraagt hij of ik ‘het’ met de dames er over gehad heb. Dat heb ik niet. Bij Amsterdamse studentes denk ik aan paddo’s en wiet, de gay parade en chocolade voorbindpenissen.Één loszwabberende schwans meer of minder zal vast geen zomer maken (hoe ging dat spreekwoord ook alweer?) voor een stel royaal ruimdenkende dolle mama’s. Ook wil hij weten hoe ik ‘erin zit’. Vochtig, voornamelijk. Kan me niet voorstellen dat iemand dólenthousiast wordt van een soppend lapje in het kruis, maar met het oog op onverwachte noodsituaties en bijbehorende reparaties mag je blij zijn met élke vorm van protectie van het vege lijf. Mijn gedachten dwalen af naar beknelde ballen in selftailing winches en afgerukte fallussen door snel uitlopende ankerkettingen…
Afijn, niet al teveel over nagedacht en verheugd gaan we met elkaar zeilen! Na het welbekende uurtje veelbelovende wind, gaan we weer terug naar normaal: geen wind, dus we zoeken een ankerplekje op. Turkoois water, zon, ankerbiertje, happie erbij. God wat fantastisch! Gelukzalig laat Fred zijn zwembroek zakken. Met zijn zwembroek zakken de mondhoeken van Benthe recht evenredig. Is het de droge worst? Nee! Met een zeldzaam vies gezicht vraagt ze vriendelijk doch ongenaakbaar of hij zijn geslacht alstublieft weer in wil rollen en inpakken. Ik duik de kombuis in. Iemand een kloddertje pikalully?
Als Jan, Benthe en Marie naar het strand roeit kan de broek alsnog uit. Fred zit in zak en as. Om het leed te verzachten doe ik solitair de loterij. Meelijwekkend bekijkt hij mijn bruin/witte geometrische patroon. “Ik had gedacht dat jij toch wel streeploos bruin zou zijn” , zegt hij. Streeploos bruin? Streeploze ramen zijn voor mij al onbereikbaar. Langzaam begint het bij mij in te dalen dat naturisme veel meer om het lijf heeft dan gewoon je broek laten zakken. Het is een levensvorm met ongeschreven regels voor het bereiken van de streeploos ultieme vrijheid. In een tijdschrift kun je de 10 meest onontdekte plekken ter bedrijving van het naaktlopen ontdekken. Er zijn tips voor het voorkomen van slagschaduwen door uitstekende lichaamsdelen, -plooien en -flappen. Ik vraag mij af of IJsland ook bij de bestemmingen staat en hoe om te gaan met vastvriezingsgevaar? Tijdens de wandeling naar het strand van Monodendri (letterlijk: één boom) krijg ik alle naakte feiten. Ik maak me wat zorgen over die éne boom. Dat wordt nog knokken om schaduw. Ik heb het niet zo op doorgebakken sudderschaamlappen.
Terug aan boord is er bericht van een Franse zeilvriend in Griekenland. Hij is ternauwernood ontsnapt aan verkrachting door een monkseal tijdens het snorkelen. “Moet je je voorstellen, zegt hij, innig omstrengeld worden door 200 kilogram zeehond die je langzaam naar beneden trekt. Ik was doodsbenauwd. Het is dat ik deze keer mijn zwembroek aanhad, anders had ik wel gedag kunnen zeggen tegen mijn sepia”
De volgende dag gaan we anker op. Als we het gereefde zeil omhoog trekken blijkt de kraanlijn niet doorgezet en waait in de windgenerator. Slowmotion. Boot trilt. Blad breekt af. Als een ninjaster tollend door de lucht. Een kreet… Inshallah! Zou naturisme onder de risikosporten vallen?
Naschrift: Alle gekheid en clichés op een stokje: boot lopen is zalig. Ik geef die naturisten groot gelijk
Straight Ahead Aloeita 